Vijfhonderd jeugdspelers van rugbyteams uit de Euregio
waren zaterdag te gast op sportpark West. „Wie het waagt
de scheids uit te schelden, vliegt meteen van het veld

DOOR PASCALE THEWISSEN | Maastricht|                                                                                                 

Het verschil tussen voetbal en rugby? Voetbal is negentig minuten net
doen alsof je pijn hebt. Rugby is tachtig minuten net doen alsof je géén
pijn hebt. Rugby, dat is voor stoere jongens en meisjes.

Dat is het beeld dat veel mensen bij de sport hebben. Maar er is ook die andere kant. Van
respect hebben voor je medespelers. En respect voor de scheidsrechter.
„Er zijn dingen waar je in voetbal mee wegkomt. Maar hier niet. Wie het
waagt de scheids uit te schelden, vliegt meteen van het veld af”, zegt
Dannick Ritt, samen met Patrick van der Sterren oprichter van de Mamba’s,
de jeugdafdeling van de Maastrichtse rugbyclub MMRC (de afkorting
staat voor Maastricht Maraboes Rugby Combinatie). Begonnen in
2015, telt de jeugdafdeling intussen zeventig leden. Niet slecht voor een
sport die langzaam maar zeker aan populariteit wint, maar in Nederland
nog steeds ver achterblijft bij bijvoorbeeld voetbal.
Afgelopen zaterdag ontvingen de Mamba’s op Sportpark West in Malberg
andere jeugdspelers uit de Euregio: van Aken tot Luik. In totaal
zowat vijfhonderd jongens en meisjes.
„Vorig jaar hebben we dit toernooi voor het eerst georganiseerd. Toen
deden er 180 spelers aan mee. Het is snel gegroeid. Clubs vinden het wel
eens fijn om niet tegen de usual suspects te spelen, maar eens een andere
tegenstander te treffen.” Het gaat er soms best hard aan toe. „Gecontroleerd
fysiek”, noemt Ritt dat, die zelf ooit begon bij het studententeam
Maraboes en na zijn studie in Maastricht is blijven hangen.
„Ze mogen vandaag voor het eerst tackelen. En dat vinden ze best leuk”,
zegt Lieke Boelaart, moeder van Lara (6) en Kellen (8), die beiden op
rugby zitten.
Onder de toeschouwers zijn niet alleen ouders, maar ook de Maastrichtse
wethouder Bert Jongen en gedeputeerde Ger Koopmans. Toch een stukje
erkenning voor de club, die veertig jaar bestaat, zegt voorzitter Lidewij
van den Hoogen, zelf ooit begonnen als studente bij damesteam de Margrieten.
Nu heeft ze een zoontje, Tijmen, die samen met Kellen speelt bij
de jongens en meisjes onder 10. Hun tweede wedstrijd is net afgelopen.
De spelertjes laten hun stoerheid even varen. Een enkeling huilt zelfs
dikke tranen van verdriet. Verliezen is niet zo leuk. „Maar de vorige
wedstrijd hebben we gewonnen”, probeert één van de trainers. „Dat is
dus 50 procent winst. En de dag is nog lang.”

https://www.limburger.nl/plus/login?error=7&goto=http://digikrant.limburger.nl/html5/reader/production/default.aspx?edid=1c3ab8bc-f869-4bff-892d-b64f803ec5f6[:]